De eerste bewegende beelden

Een paar dagen geleden moest ik hard blaffen toen er een man in een oranje jas voor de voordeur stond. Deze man kwam een pakketje brengen. Mijn baasje wist niet wat er in zat, want er was helemaal niets besteld. We maakten de doos snel open. Het bleek het kerstpakket van Tweakers.net te zijn. In de doos zat een Kodak Zx3. Mijn baasje was er heel blij mee, maar ik begreep er niets van.

Vanmiddag ging ik weer wandelen met mijn baasje. We gingen weer naar de Zuidertuin. Dat vind ik heel fijn, want daar hoef ik niet de hele tijd aan de riem en kan ik lekker rennen. Eenmaal daar gekomen begon ik gelijk te rennen door het hoge gras. Het hoge gras kriebelt aan mijn buikje waardoor ik de gekste sprongen maak. Een van mijn baasjes had stiekem de Kodak Zx3 meegenomen. Hij hield het vast als een fototoestel en richtte het op mij. Nu begreep ik het. Het is een digitale videocamera die van mij bewegende beelden opneemt. Mijn enthousiasme werd zo groot dat ik nog gekker ging doen tijdens het razen door het hoge gras in de Zuidertuin.

Eenmaal uitgeraasd maakte mijn baasje de riem weer vast. Nu was het weer even tijd voor wat gehoorzaamheidsoefeningen. Bijna iedere dag oefenen we even op de parkeerplaats naast de Zuidertuin. Tijdens het volgen houd ik mijn baasje goed in de gaten. Soms loop ik nog iets te ver voor mijn baasje uit, dit moet ik nog beter leren. Ook ben ik nog steeds snel afgeleid als er in de verte iets te zien valt, of als er dichtbij een stok op de grond ligt. Maar op de onderstaande video kan iedereen zien dat ik wel heel goed mijn best doe.

In de toekomst komen er naast de verhaaltjes en foto’s op mijn website ongetwijfeld ook wat vaker video’s te staan. Blijven jullie mijn site bezoeken om deze foto’s en video’s te bekijken?

Sporen in de sneeuw

Woensdag 1 december 2010 was een heel bijzondere dag voor mij. Ik ben nu precies zeven maanden oud en ik heb voor het eerst sneeuw gezien, geroken, gevoeld en geproefd. In mijn jonge leventje heb ik nog nooit zo’n kou meegemaakt.

Op de onderstaande foto zie je mij in de Zuidertuin. Op dat moment lag er nog geen dikke laag sneeuw, daardoor had ik de tijd om alles rustig te ontdekken. Ik weet nu dat sneeuw uit de lucht komt vallen en dat je het ook kunt eten. Het voelt aan als heel koud water en je moet er ook vaker van plassen.

Het is wel vreemd dat bijna alles nu wit is, het lijkt of we ergens anders zijn. Toch ken ik de rietkragen en het uitzicht wel. Op de ene plek ligt ook meer sneeuw dan op de andere plek. Dat komt door de sterke wind, zegt mijn baasje.

Als ik mijn neus in de sneeuw stop dan ruik ik op veel plaatsen nog wel de bekende luchtjes. Kijk eens naar mijn neusharen, ik word er zelf ook wit van. Ik vind het heerlijk om met mijn neus door de sneeuw te wroeten, het is wel koud, maar je komt van alles tegen, zoals bijvoorbeeld takjes. Die neem ik dan een eindje mee totdat ik weer iets anders ontdek. Van mijn baasjes mag dit eigenlijk niet, maar ik vind het nog moeilijk om er af te blijven.

Op heel veel stukken mag ik los lopen (omdat ik al goed kan luisteren) en dan kan ik heerlijk rennen, maar in de sneeuw kan het ook glad zijn heb ik gemerkt. Als mijn vrouwtje “kom voor” roept, dan moet ik gauw naar haar toe en voor haar gaan zitten, maar als ik te snel ren in die sneeuw dan kan ik niet op tijd stoppen en vlieg zo tegen mijn vrouwtje aan.

Gehoorzaamheidsoefeningen

Zoals jullie hebben kunnen lezen en op de foto’s kunnen zien, ben ik erg gegroeid. Niet alleen qua grote, maar ook wat betreft mijn sociale ontwikkeling. Ik heb al veel kennis opgedaan van de wereld.

Even wat feiten op een rijtje:
De dag dat ik bij mijn baasjes kwam wonen, zondag 20 juni, woog ik 3,6kg.
Zondag 11 juli woog ik 5,7kg. en mijn schofthoogte was 34 cm.
Zondag 1 augustus woog ik 8,0kg. en was mijn schofthoogte 42 cm.
Zondag 5 september woog ik 11,5kg.
Zondag 31 oktober was mijn gewicht 16,3kg. en de schofthoogte was al 58 cm.
Tot zover over mijn gewicht en hoogte.

Nu iets over mijn gebit. Toen ik nog een kleine pup was, had ik volgens mijn baasjes hele kleine, maar erge scherpe tandjes. Op donderdag 12 augustus verloor ik mijn eerste tandje, uit mijn ondergebit. Zelf heb ik er niets van gemerkt, maar mijn baasjes hadden het in de gaten. Twee dagen later waren er al vier tandjes uit, maar het duurde maar een paar dagen of ik kreeg alweer nieuwe tanden. Precies weet ik het niet meer, maar binnen ongeveer drie weken had ik alles gewisseld, snel he?

Sinds een paar weken krijg ik nu maar twee keer per dag eten. Vooral de eerste week was dat erg wennen, maar nu krijg ik tussen de middag, na het uitlaten, wel een grotere kluif. Ik laat wel merken dat ik ‘s avonds aan eten toe ben door vroegtijdig in de keuken te gaan liggen. Daar staan de brokken en die verlies ik dan geen moment uit het oog.

Wat betreft mijn sociale ontwikkeling heb ik al veel geleerd. Ik weet welke honden het leuk vinden om met mij te spelen. Dan mag ik meestal los, als het tenminste niet dichtbij een straat is. Maar in onze buurt heb je heel veel grasveldjes en natuurlijk de recreatieplas Bussloo. Als ik los mag lopen dan kan ik heerlijk rennen en andere honden uitdagen voor een spelletje. Op een gegeven moment moet ik wel weer aan de riem, maar ik weet al dat als ik goed luister, ik een stukje verderop ook weer los mag lopen.

Er wordt regelmatig met mij geoefend. Dan moet ik volgen aan de riem, naar rechts, naar links, rechtsomkeerd, in draf, of juist langzamer en als mijn vrouwtje dan stil gaat staan, moet ik gaan zitten. Als we dit een paar dagen niet hebben gedaan, dan vind ik het in het begin wel weer even moeilijk om mijn aandacht erbij te houden. Maar als ik het heel goed doe krijg ik meestal een beloning. Als er niet teveel afleiding is, dan probeer ik voor zo’n beloning wel mijn best te doen.

‘Blijf’ – een oefening waarbij ik moet blijven zitten als mijn baasje wegloopt – doe ik ook al aardig goed.

‘Kom voor’ is ook een leuke oefening om te doen, want meestal wordt dat beloond met een brokje. Ik ren dan zo snel naar mijn baasje toe, waardoor er geen tijd overblijft om een goede foto te maken.

Ik heb al wel begrepen dat er nog veel meer dingen zijn die ik moet leren, maar ik ben pas een half jaartje oud, dus alles op z’n tijd zeggen ze dan wel eens.

Visite

Nu ben ik vijf maanden oud. Ik heb al best veel geleerd. Bijvoorbeeld dat ik eerst moet gaan zitten voordat we een straat oversteken. Ook moet ik mijn baasjes voortdurend goed in de gaten houden. Daarvoor zijn we nu vaak aan het oefenen met zogenaamde aandachtsoefeningen. Dat gaat al redelijk goed zolang er maar niets anders te zien is, want dan moet ik mijn aandacht ook even richten op de omgeving.

Wat ik heel leuk vind is dat we iedere week wel op visite gaan. Ik ben nu al verschillende keren op stal geweest bij de Rottweilers en de paarden. Met de jongste Rottweiler “Door” kan ik heerlijk rennen door de weilanden en de rijbakken. Af en toe duik ik in het weiland ook even in bad. Dat staat er eigenlijk voor de paarden om uit te drinken, maar ik ben helemaal wild van water en plons er dan ook graag in.

Ook bij Diesel kom ik bijna iedere week. Dan gaan we altijd even rennen en als Diesel dan iets te wild doet kruip ik gauw onder de paardentrailer of onder een auto. Maar hij is wel lief hoor, want ik mag best met zijn speeltjes spelen.
Zelf krijg ik ook wel eens visite. Heel leuk was het vorige maand toen de vrouwtjes van Ace en Yara op kraamvisite kwamen. Ace kende Blaica goed en heeft vroeger wel met Blaica gespeeld. Daarom kennen onze vrouwtjes elkaar. En Yara is van hetzelfde soort als ik, ook een Groenendaeler. Heel vaak zie ik Yara al vroeg in de ochtend, bij onze eerste wandeling van de dag. Dan spelen we ook altijd even met elkaar en rennen we achter de bal aan.

Samen met Diesel en onze baasjes zijn we naar Bussloo geweest. Ik vond het prachtig, want daar was zoveel water, zoveel had ik nog nooit gezien. Heerlijk hebben we daar gezwommen en gerend.

Zwemmen met Diesel

Diesel is een Duitse herder. Hij woont niet in hetzelfde huis als ik, maar een paar kilometer verderop, in een boerderij buiten het dorp bij zijn eigen baasjes van Wilmink Boomverzorging. Voor mijn tijd woonde een van hen in hetzelfde huis als waar ik nu woon. Ze komen daarom vaak op visite en wij bezoeken hen ook veel. Ze wonen buitenaf en hebben ontzettend veel ruimte om het huis. Hier lig ik samen met Diesel op de oprit tussen de weilanden. Ik bijt op een stok die Diesel ook wel graag had willen hebben.

Afgelopen weekend ben ik samen met Diesel op stap geweest. We gingen wandelen in de omgeving van Lettele, op het IJssellandschap Het Oostermaet. Om op deze locatie te komen, moesten we weer een klein half uur rijden met de auto. Eerst hebben we een stukje tussen de bomen gewandeld. Diesel had een bal meegenomen. Af en toe gooiden zijn baasjes de bal weg en vervolgens haalde Diesel de bal weer op. Diesel hoefde niet aangelijnd te lopen, terwijl ik dat nog wel moet. In plaats van mijn riem heb ik nu wel een heel lang touw aan mijn halsbandje hangen. Hierdoor kan ik wat verder voor mijn baasjes uit lopen en wat makkelijker met andere honden spelen.

Nadat we een eindje tussen de bomen hebben gelopen, kwamen we bij een open veld uit. De baasjes van Diesel gooiden weer met de bal en we renden er nu allebei achteraan. De poten van Diesel zijn nog veel langer dan de mijne, waardoor Diesel steeds eerder bij de bal was. Dit weerhield mij er echter niet van om er even enthousiast achteraan te rennen. Op de onderstaande foto staan we in de starthouding om achter de bal aan te rennen.

Misschien heb je het al gezien op de foto hierboven; we hebben allebei natte haren. Dit komt doordat de bal steeds in een sloot terecht kwam. Deze sloot stroomde midden door het open veld heen, net als de Loenense waterval middenin het bos. In mijn enthousiasme om als eerste bij de bal te komen sprong ik zo het water in. Ik kwam er al snel achter dat deze sloot wel iets dieper is dan de beek bij de Loenense waterval, want op sommige plaatsen kon ik niet meer met mijn pootjes over de bodem lopen. Dit was wel even schrikken. Even ging ik kopje onder, maar ik had al snel door hoe ik moet zwemmen. Ik vond dit zo leuk om te doen dat ik hierna nog een paar keer in de sloot ben gesprongen.

Door de natte haren woog ik veel zwaarder. Dit is niet erg handig als je snel achter een bal aan wilt rennen. Zodra ik weer op de kant was geklommen, schudde ik me uit. Er vlogen allemaal waterspetters in de rondte. Onze baasjes deden gauw een paar stappen achteruit. Zij wilden niet nat worden. Daar begrijp ik niets van.

Wandelen bij de Loenense waterval

Afgelopen dinsdag ben ik ‘s middags met mijn baasjes in de auto gestapt. We gingen een eindje rijden, maar ik wist nog niet wat de bestemming van deze reis zou worden. We reden de stal voorbij, waar ik in mijn vorige verhaaltje over heb verteld. De autorit duurde wel een half uur. Toen de auto eenmaal was gestopt, stapte ik uit en zag ik dat we op een parkeerplaats stonden die omringd was door bomen.

We liepen de parkeerplaats af en kwamen bij een trappetje. Toen we na een paar treden beneden waren, liepen we ineens midden tussen de bomen. Het rook hier heel anders dan thuis. Mijn baasje merkte dit ook op en noemde het een dennengeur. Tussen de bomen door liep een beek. Hier stroomde heel helder water in. Omdat ik vorige week mijn tweede inenting tegen de ziekte van Weil heb gehad, mocht ik van mijn baasje door het water lopen. Onderweg ben ik heel veel andere honden tegengekomen. Ook zij liepen allemaal door het water en een enkeling rende zelfs waardoor het water alle kanten op spetterde.

Sommige honden waren ouder en groter dan mij, terwijl anderen weer een stukje kleiner waren. Hier sta ik op de foto met een jonge Duitse herder. Het baasje van deze hond vertelde dat deze hond ook twaalf weken oud was. Toch was deze hond al een stukje groter dan mij, maar de oortjes van deze hond stonden nog niet rechtop.

Er waren ook ontzettend veel kinderen. Deze kinderen wilden mij allemaal aaien. Sommige kinderen stonden met hun schoenen in het water. Ze wilden mij ook nat maken. Vanwege het zonnige weer vond ik dat helemaal niet erg.

Een stukje verderop kon ik niet meer door de beek lopen. Hier hield de grond onder mijn voeten ineens op en viel het water een stukje naar beneden. Mijn baasjes noemen dit de Loenense waterval. Naast de waterval waren trappen, zodat we over de grond naar beneden konden lopen.

Een stukje verderop ging ik weer in het water staan. Vanaf deze plek kon ik goed bekijken waar het water naar toe ging. Dit was een heel eind naar beneden, dus ging ik maar niet al te dicht bij de rand staan.

Na de waterpret hebben we een lange wandeling gemaakt. Eerst kwamen we bij een groot grasveld. Daarna liepen we weer tussen de bomen. Mijn baasjes hebben onderweg veel foto’s gemaakt. Opeens hoorde ik in de verte een fluit. Mijn baasjes hoorden dit ook. Ze zeiden dat we bij een spoorwegovergang stonden en dat er zometeen een trein aan zou komen. Op een afstandje hebben we even gewacht. Ineens klonk de fluit ontzettend hard. De trein was dichtbij en een paar tellen later reed deze hard voorbij. Ik schrok hier best wel even van. Toen de rook weer was opgetrokken, zijn we verder gelopen. We liepen nu aan de andere kant van de beek. Hier was het weer heerlijk rustig.

Na een eindje lopen kwamen we weer uit bij de waterval. We moesten nog een klein stukje verder om weer bij de parkeerplaats te komen. Op de parkeerplaats hebben mijn baasjes nog een ijsje gegeten. Stiekem mocht ik ook een paar keer aan een ijsje likken. Ik vond dat ik dit ook wel had verdiend na de lange wandeling van ruim tweeënhalve kilometer. De route die we hebben gelopen staat op het onderstaande kaartje.

Op stal

Vorige week ben ik voor het eerst naar stal geweest. Ik heb mijn baasjes al veel over stal horen praten, maar ik begreep er nog maar weinig van. Om op stal te komen moesten we eerst tien minuten met de auto rijden. De stal ligt een stukje buiten Twello, het dorp waar ik woon. Toen de auto stopte, stonden we voor een groot gesloten hek. Achter dit hek liepen mensen en twee hele grote honden.

Toen het hek openging durfde ik eerst niet zo goed naar binnen te gaan. Eerst moesten mijn baasjes door het hek naar binnen, voordat ik een stap in die richting durfde te zetten. De honden waren zo groot dat ik er eenmaal binnen nog steeds bang voor was, dus liep ik steeds zover mogelijk bij ze vandaan.

Toen mijn baasje de riem wat korter maakte kon ik niet meer weglopen. Ik merkte toen dat de twee honden alleen maar wilden snuffelen, dus ging ik rustig op de grond zitten. We maakten kennis met elkaar en al snel bleek dat alles goed was. De twee honden zijn Rottweilers en nu ken ik ook hun namen.

Nadat ik even met ze heb gespeeld, ben ik met mijn baasjes verder gelopen. Op het erf staat een heel groot gebouw. Mijn baasjes noemen dit de stal. We liepen naar de achterkant van de stal. Toen zag ik ineens hele grote dieren staan die hun hoofd door een venster naar buiten staken. Mijn baasjes noemen deze grote dieren paarden. Mijn vrouwtje tilde mij op, zodat ik ook met hen kennis kon maken.

In de laatste stal stond een groot bruin paard met een witte tekening op zijn neus. Dit paard is van mijn baasjes. Ook bij hem heb ik even aan de neus geroken om kennis te maken. Dit paard luistert naar de naam Odenso.

Nadat ik de paarden heb gezien, mocht ik nog even met de twee Rottweilers spelen. Inmiddels ben ik er al niet meer zo bang voor. Terwijl mijn baasjes op het terras zaten, hebben we veel rondjes over het erf gerend. De Rottweilers waren nog eerder moe dan ik. Toen ze op de grond gingen liggen had er eentje een stok om op te kauwen. Ik ben ook dol op alles waar ik op kan bijten, dus deze stok had ik ook wel graag willen hebben. Toch durfde ik het niet aan om deze stok af te pakken.

Na vandaag begrijp ik beter waarom mijn baasjes steeds naar stal gaan. Ze moeten dan naar Odenso toe. Af en toe om hem eten te geven. Een andere keer omdat Odenso in of juist uit de weide moet. En heel soms moet Odenso in een trailer om naar een wedstrijd te gaan.